۱. **روش تزریق مواد شیمیایی**: این رایجترین روش است که شامل افزودن بازدارندههای رسوب، بازدارندههای خوردگی و مواد ضدعفونیکننده به آب میشود. - **جلوگیری از رسوب**: از موادی مانند فسفوناتهای آلی برای "به دام انداختن" یونهای کلسیم و منیزیم استفاده میشود تا از تبلور و رسوب آنها جلوگیری کند. - **ضدعفونیسازی**: مواد ضدعفونیکننده اکسیدکننده (مانند هیپوکلرو اسید) و مواد ضدعفونیکننده غیراکسیدکننده بهطور متناوب استفاده میشوند تا از مقاومت میکروارگانیسمها جلوگیری شود.
۲. **روش فیزیکی تصفیه**: هیچ ماده شیمیایی به آب اضافه نمیشود و به جای آن از میدانهای الکتریکی، مغناطیسی یا فیلتراسیون برای بهبود کیفیت آب استفاده میشود. - **تصفیه الکترواستاتیک**: یک میدان الکترواستاتیک با ولتاژ بالا میتواند ساختار مولکولی آب را تغییر دهد، توانایی حل کردن رسوب را افزایش دهد و غشای سلولی باکتریها را تخریب کند. - **فیلتراسیون و تصفیه**: از فیلترهای شن و ماسه کوارتزی یا فیلترهای جریان جانبی برای حذف مواد جامد معلق و ناخالصیهای آب استفاده میشود.
۳. **سایر فناوریهای جدید**: این شامل استفاده از خاصیت اکسیدکنندگی قوی ازن برای ضدعفونی و جلوگیری از رسوب، و همچنین روشهای بیولوژیکی است که از میکروارگانیسمها برای تجزیه آلایندهها استفاده میکند. این روشها سازگارتر با محیط زیست هستند و پساب کمتری تولید میکنند.